BİR insanı, sivil ya da asker, iterek, aşağılayarak, tuzakla, iftirayla, maddi, manevi şiddetle ölüme, intihara sürükleyen kim olursa olsun...
Hepsine lanet olsun!
Türkiye, çoğu denizci, intihar eden subaylarla birlikte farklı bir acı, şaşkınlık, merak ve öfkeyi paylaştı.
Suç, masumiyet, özel hayat, komplo, itiraf, iftira, iddia, iddianame, haysiyet, ihanet, şantaj, bunalım karıştı. Genelkurmay Başkanı, Altaylı ve Bardakçı’ya demişti ki, “Bunlar askerimin moralini bozuyor. Askerimin moralini bozan herkesle savaşırım.”

Sayacaklarımı duymak istemiyorlar ama, yıllardır “morali bozuk askerler”i anlatmaya çalışıyorum.
Çünkü, “Keşke bütün ordu personelini, teğmenler dahil, toplayıp konuşacak imkânım olsa” derken, Genelkurmay Başkanı’nın “teğmen”de bitirdiği gibi, “bütün ordu personeli” bundan ibaret değil. Geride, erler hariç, “ordunun yüzde 80’den fazlası” var; on binlerce astsubay, uzman jandarma, uzman çavuş, sivil memur ile on binlerce emeklinin “moralleri hep bozuk”.

“İntihar eden emekli veya muvazzaf subay”, bunalmış insansa, her insan aynı derecede insansa, çok sayıda “askeri, insani vaka” sunayım: Hükümetin, Genelkurmay’ın, medyanın görmezden geldiği “yaygın moral çöküşü”nü. 2007 başı. Adana’da garnizonda, 21 yaşındaki Topçu Astsubay Sercan Akbunar’ın başına tek kurşunla intiharı üstünde durmuştum; ailenin de (o zaman) isteğiyle. Herkes içinde onuruyla oynanmış, kaldıramamıştı.
Sonra baktım...
Astsubaylar mesela; buyrun içtimai-i intihara: 2008: Nisan: Aydın. 45 yaş.
Kudret Kaya... Temmuz: Bandırma. 53 yaş.  Rahim Eken... Temmuz: İzmir. 23 yaş.  Resul Uyanık... Aralık: Samsun. 53 yaş.  Fatih Erkan. 2009: Ocak: İzmir. Emekli. 58 yaş.  Hasan Kutlu... Mart: Diyarbakır. 28 yaş.  Onur Çağlar... Nisan: Kastamonu. 59 yaş.  Recep Savaş... Nisan: Kayseri. 22 yaş.
Mustafa Yazıcı... Mayıs: Ödemiş. Emekli.  Eşini de öldürdükten sonra. Niyazi İnal... Temmuz: Mersin. 27 yaş.  Evren Aydın... Temmuz: Erzurum. 42 yaş.
Tanju Sağduyu... Eylül: İzmir, Emekli. Nevzat Baysal... Ekim: Adapazarı.
Kışlada. 22 yaş.  D.G... Kasım: Adapazarı. 39 yaş. Erbil Güzel... Aralık: Emekli. Ülkü Turgut. 2010: Ocak: Bolu. 28 yaş.  A.Z... Ocak: Kilis. 30 yaş.  İ.D...

Uzmanlar mesela; buyurun paramparça resm-i geçide:

2008: Nisan: Adana. Yıllarca görev yaptıktan sonra tayin yine Güneydoğu’ya çıkınca istifadan beş ay sonra, işsizken. El bombası pimi çekerek. 30 yaş. S.B... Haziran: Adapazarı. 28 yaş. Serdar Aslan... Ekim: Kandıra. 42 yaş. Zeki Meşeli... Kasım: Elazığ. Öğretmenevi. 8 aylık hamile eşi ikiz beklerken. 24
yaş. Birol Sürmenli... Kasım: Gerede. Henüz 3 aylık uzmanken. Oğuzhan Ç... Kasım: İzmir. Bir ay önce baba olmuşken. 24 yaş. Osman Gökçe...
2009: Nisan: Akşehir. Dört çocuklu. 39 yaş. Mehmet Saraç... Mayıs: Diyarbakır. Ömer Özdemir... Temmuz: Akçaabat. Uzman eşi. 33 yaş. Tülay Tosun (Kocanın da intihar girişimi)... Temmuz: Bilecik. 28 yaş. F.B... Eylül: Lice. 31 yaş. Yalçın Gülümser... Ekim: Siirt. Murat Öztürk (şüpheli)... Kasım:
Tekirdağ. 22 yaş. Gökhan Gez... Kasım: Tokat. 22 yaş. Nuri Karagül... Kasım: 17 yaşındaki kızının intiharı üstüne intihar girişimi. M.K...

Bunlar sadece kayıtlar. Belki daha fazla.
Erler yok listede. Bunca insan; inanç, üniforma gibi kutsal gördüklerine rağmen neden intihar etti? Bazısı, belki “ailevi”; tamam. Tek tek yazmadım.
Birçoğu bunalım, aşağılanma, garnizonda intihar. Beylik silah.
Şakağa tek mermi. Geride ana, baba, eş, nişanlı, çocuk, bebek, doğmamış bebekler. Örtbas! Başta Başbakan ve Genelkurmay Başkanı, sonra medya; “TSK’da haysiyet intiharları”nı yeni baştan sayabilirler; bu insanlar da “bütün ordu personeli”ne dahilse; eğer “Askerimin
moralini bozan herkesle savaşırım” herkesi de kapsıyorsa!