Güvenilmez namertlerin sözüne
Od düşürür yiğitlerin özüne
Parmağını sokar körün güzüne
Yılandan da daha beter muhanet.
Çok severler seni giyiyorsan taç
Bakmazlar yüzüne olursan muhtaç
Ölsen bile sakın ondan isteme ilaç
Yılandan da daha beter muhanet.
Yaratandan bile olmaz korkusu
Silinmiş kalbinden insanlık duygusu
Yanarken görse de dökmez bir tas su
Yılandan da daha beter muhanet.
Muhtaçsan tanımaz ağayı beyi
Kimseye çağırmaz beri gel deyi
Düştüğünü görse vurur tekmeyi
Yılandan da daha beter muhanet.
İp olmadan bağlar iki kolunu
Hayatta yürürken keser yolunu
Yarap muhtaç etme hiçbir kulunu
Yılandan da daha beter muhanet.
El alem demeden hatırın yıkar
San ki iyot gibi hep üste çıkar
Su dökmek isterken insanı yakar
Yılandan da daha beter muhanet.
Onu ilk bakış da tanır ahali
Kimsenin haline benzemez hali
Gece gezer kör köstebek misali
Yılandan da daha beter muhanet.
Zayıf gördüğünün biner dalına
Her fırsatta çıkar kulun yoluna
Allah yardın etsin muhtaç kuluna
Yılandan da daha beter muhanet.
O asla yaşlanmaz her zaman diri
Hiç durmadan gezer köyü şehri
Hiç iyilik yapmaz lanetin biri
Yılandan da daha beter muhanet.
Yıllar oldu bırakmıyor peşimi
Bir zaman karşıma çıkmaz mert gibi
İnsan vücudunu sarmış dert gibi
Yılandan da daha beter muhanet.
Bir fırsatını bulursa atar kazığı
Kurt gibi kemirir koymaz azığı
Ağustos ayında bile koparır çığı
Yılandan da daha beter muhanet.
Yerde süründüğünü görse aldırmaz
Elinden tutup da seni kaldırmaz
Ölürsün de namazını kıldırmaz
Yılandan da daha beter muhanet.
Hep asık suratlı hiç yüzü gülmez
Alırken çok yavuz vermeye gelmez
Ateşi bırak da kül bile vermez
Yılandan da daha beter muhanet.
Onu gören korkar sanki bir öcü
Açlıktan öldürür yeterse gücü
Ayağına su dökemez hain bölücü
Yılandan da daha beter muhanet.
Tilki kadar kurnaz, Çakal gibi aç
Allah hiç kimseyi etmesin muhtaç
Hiç iyilikbilmez giydirsen de taç
Yılandan da daha beter muhanet.
Oğlum Kürşat a Mektup (7)
